Ger van Krevel

Volgende...

Om te beginnen heb ik met verbazing naar de meegebrachte apparatuur gekeken. Het ging er dan ook wel erg professioneel aan toe. Zelf ben ik een goede 60 jaar geleden met fotografie begonnen. Mijn eerste camera was een redelijk plat doosje, dat als je de klep omlaag deed, een lens op een soort balk tevoorschijn liet komen.Het was een 6x6 camera, 12 foto's op een rolletje en de negatieven waren natuurlijk ook 6x6. Het was een afdankertje van mijn vader, maar ik kon er goed mee overweg.
In de jaren daarna heb ik nog verschillende anders camera's gehad.De eerste spiegelreflex was een Yashica. Daar zat niets van automaat in, alles moest met de hand ingesteld worden.Om te beginnen het scherpstellen. In de zoeker was een rondje waarin alleen een troebel beeld werd getoond. Na enig draaien aan de lens, kwam daar een eind aan en was de foto scherp (hopelijk). De belichting had eenzelfde systeem, maar nu kon met een diafragma of de sluitertijd gewerkt worden. Met een rolletje van 36 opnamen kon je toentertijd wel een tijdje vooruit. Als de rol, na weken, eindelijk vol was, moest er eerst terug gedraaid worden en dan uit het toestel gehaald worden. De volgende stap was dan het doosje, met de belichte rol, naar de fotograaf brengen en dan maar afwachten. Vlug ging het in ieder geval niet. Als je dan eindelijk de foto's kon ophalen was het afwachten wat er van geworden was.
Zelf ben ik later overgestapt op dia's. Dat scheelde aanzienlijk in de kosten. Bovendien vond ik het geprojecteerde beeld mooier als een foto op papier. Ook was het gezelliger, met elkaar naar dezelfde foto kijken. In ieder geval leuker dan één man alleen met zijn neus in het album.
Nu zou ik ook nog kunnen gaan uitweiden over de totale verandering die het schieten van foto's heeft ondergaan, maar misschien is dat wel iets voor een volgende keer.